MOMIFICACIONES

squared heads in crescendo

JERRY LEE LEWIS

leave a comment »

Jerry Lee Lewis no seu rancho en Mississippi.

Jerry Lee Lewis no seu rancho de Mississippi en 1989

 

A vosa cazadora non é de pelexa de serpenta, mods.

Sodes de pastaflora, de mamá alcoólica con cancro e luvas

pálidas.

Viñéchedes das camadas medias e opulentas de Galicia

a predicar o sarcasmo: Heriberto ódiavos.

Comigo vai o calzón de coiro de Gene Vincent.

Tommie Steel ladrando bosta dos arrabaldos de tixolo

do Norte (de Inglaterra, nada de Donosti)

e aquilo que me gobernara a nacencia do intelecto:

esta parte do poema é só prós entendidos en rock and roll.

Porque era o meu corazón existencialista que o non sabía.

Maruxa de Coia preguntoume en Jardin Park por qué

eu fumaba por paipa coma os vellos.

Os corpos suaban na aperta infinda de Grímpola, Metropol.

Germade puxera no guateque Hunter Dog.

¿Onde estabas, Jerry L. Lewis,

que os meus puños de mozo te non imitaban destruindo

o piano da casa,

ornado de candeas verdes, de candeas glaucas?

Ladro, sagaz, astro de carnaval, radical de silvas das amoras,

sombra arrastras, engullo en corazón, valeiro estenso,

Jerry que estás no mundo e te persistes en concertos

e non chegaches un día a Compostela por estares violento,

ao tempo e no mesmo día

en que nós celebrabamos a destrucción da Patria.

Sabes que na raíz do edificio pianoforte

está a negación do pianoforte e a harmonía do Universo,

e avisas, haraute, imbécil, bebes, tolo, teño saudade.

Estou contra vós outros, sucedáneos galleta María,

música cascarilla, ou rock and roll de granxa.

E ténde-lo agarimo das avoas crochet,

porque sodes irónicos

e na vosa alma pura latexa Para Elisa.

Carecedes de celme, sodes aqueloutrados, e simpáticos chicos

que non cadran coas Cíes.

 

Jerry Lee Lewis é un poema de Xosé Luis Méndez Ferrín (Ourense, 1938) recollido en Estirpe (Xerais, 1994). Tamén aparece en Poesía fundamental, 1976-2005, unha edición bilingüe do 2011 de Calambur.

A foto é de Karen Pulfer Focht.

Written by Javier

Decembro 11, 2013 at 4:46 pm

Publicado en poesía

Tagged with ,

O CANON #58

leave a comment »

Frithing

Frithing

Fred Frith (Heathfield, UK, 1949), o guitarrista improvisador. A súa música flutúa no vasto e insondable espazo que vai dende o jazz máis free ata a pura experimentación. Da súa prolífica carreira gústame especialmente a toleada con Fred Maher e Bill Laswell que se chamou Massacre. A destacar tamén un documental do 1990 titulado Step across the border, estupenda introdución ao personaxe.

Esta é Killing time, do disco homónimo de Massacre gravado en 1981.

A foto é do flickr de Co Broerse.

Written by Javier

Novembro 27, 2013 at 5:14 pm

Publicado en guitarristas

O CANON #57

leave a comment »

William Tyler

William Tyler

William Tyler (Nashville, 1979), o guitarrista con cara de neno. É fillo de Dan Tyler, autor de cancións para LeAnn Rimes ou Kenny Rogers. Con pouco máis de vinte anos, nunha das cidades do mundo con máis guitarristas por metro cadrado, xa estaba a tocar con Lambchop, a superbanda local dirixida por Kurt Wagner. O seu primeiro disco en solitario é do 2010, e en 2013 edita Impossible truth, unha arañeira de cancións-paisaxe enchoupada de lírica e vitalidade, que Tyler imaxinou como a banda sonora dun filme que xamais filmaría.  Din del que é o punto de intersección entre Sandy Bull, Richard Thompson e Bruce Langhorne. Eu engadiría os nomes de John Fahey e Vini Reilly.

Esta é A portrait of Sarah.

A foto atopeina no flickr de aaronvandorn.

Written by Javier

Setembro 9, 2013 at 4:46 pm

Publicado en guitarristas

O CANON #56

leave a comment »

Nick Saloman

Nick Saloman

Nick Saloman (Londres, 1953) guitarrista, compositor, cantante, fanzinero e produtor; un inxente talento excéntrico e hiperactivo que creou The Bevis Frond, unha das máis grandes e menos coñecidas bandas da Gran Bretaña. Posúe un estilo que lembra tanto ao rock máis clásico como á psicodelia e o folk británicos, con axeitadas pingas de blues-rock e acid-rock.

Esta canción é Stupid circle, recollida en The leaving of London, disco editado  no 2011 logo dun prolongado e infrecuente parón de sete anos na prolífica carreira do xenio de Walthamstow. Hoxe en día, con disco novo ás costas, Saloman segue a facer música doutros tempos como se o pasado aínda estivera por chegar.

A foto é do flickr de SeànK.

Written by Javier

Maio 30, 2013 at 8:03 am

Publicado en guitarristas

Tagged with ,

FRONTEIRAS #5

leave a comment »

Paraisopolis

A favela de Paraisópolis

Esta é a impoñente e rotunda fotografía de Tuca Vieira (São Paulo, 1974) da favela de Paraisópolis, famoso símbolo da indecente desigualdade que se atopa en calquera das grandes cidades do mundo. O autor recoñece o poder simbólico da imaxe aínda que “non amosa exactamente como son as cousas”. No seu web o Tuca explica que “nese predio coas piscinas non están os máis ricos, que, pola súa parte, non viven pegados aos máis pobres, que, pola súa parte, non son os habitantes de Paraisópolis”. Tamén recoñece que non foi fácil tirala: “Cuidei da composición, co muro que divide os dous lados en partes iguais; cortei o ceo na procura dun efecto bidimensional e hipnótico. Din varios xiros co helicóptero, orientando o piloto. Ela foi parte dunha serie de fotos que fixen nesa época sobre São Paulo, e non é froito do azar. Mais nada deso importa para quen a mira”.

A foto foi publicada por primeira vez hai máis de dez anos na Folha de São Paulo, e despois de diferentes vicisitudes Tuca Vieira sinte que, dalgún xeito, a súa obra “escapóuselle das mans”. Lembra vela no Facebook con moreas de comentarios nos que ninguén preguntaba quen era o fotógrafo. “Hoxe esa situación xa non me molesta”, aclara. “Criada no ambiente do xornalismo, esa foto talvez me faga acadar o que debería ser o grande obxectivo dun artista: provocar unha reflexión sobre o mundo e non sobre a obra e o seu autor. Pode que sexa o grande mérito da foto. Liberouse do autor e do contexto orixinal para enriquecer un debate sobre o Brasil, sobre a América Latina, sobre a desigualdade. Para un fillo de socialista, criado nun ambiente de indignación e desexo de transformación social, nada podería ser máis gratificante. Xornalismo, arte e política aquí son indisociábeis.”

Este é o web do autor, co texto completo do que saquei estas liñas e con moitos máis exemplos do seu preciso ollar.

Written by Javier

Maio 15, 2013 at 5:50 pm

Publicado en fronteiras

Tagged with , ,

PRESCINDO

leave a comment »

Lisette Model

Nick´s, New York, c. 1940.

Prescindo

de nomear as cousas

que te digan

e non acabo de ollar a causa

da súa existencia

a decisión deste tempo que apenas dura

e outro lugar

onde non me achegue xa máis eu ao lado

da morte

tracexada a través do desexo

-como o vento

peneirado sobre o dorso da man-

e o olvido

que agoiro na desolación das marxes

e no fondal dos ollos

que me negas como cinsa

na separación e na distancia.

Un poema de Paulino Vázquez Vázquez (Vilanova dos Infantes, 1962) do poemario Seixo de desfacer entre os dedos (Sotelo Blanco, 1985).

A foto é de Lisette Model (Viena, 1906 – New York, 1983).

Written by Javier

Maio 15, 2013 at 9:43 am

Publicado en poesía

Tagged with

MI VIDA EN LOS TUBOS DE SUPERVIVENCIA

leave a comment »

Roberto Bolaño a l’estudi del carrer Tallers, Barcelona, c. 1979

Roberto Bolaño a l’estudi del carrer Tallers, Barcelona, c. 1979

 

Como era pigmeo y amarillo y de facciones agradables

Y como era listo y no estaba dispuesto a ser torturado

En un campo de trabajo o en una celda acolchada

Me metieron en el interior de este platillo volante

Y me dijeron vuela y encuentra tu destino, ¿pero qué

Destino iba a encontrar? La maldita nave parecía

El holandés errante por los cielos del mundo, como si

Huir quisiera de mi minusvalía, de mi singular

Esqueleto: un escupitajo en la cara de la Religión,

Un hachazo de seda en la espalda de la Felicidad,

Sustento de la Moral y de la Ética, la escapada hacia

Adelante de mis hermanos verdugos y de mis hermanos

desconocidos.

Todos finalmente humanos y curiosos, todos huérfanos y

Jugadores ciegos en el borde del abismo. Pero todo eso

En el platillo volador no podía sino serme indiferente.

O lejano. O secundario. La mayor virtud de mi traidora especie

Es el valor, tal vez la única real, palpable hasta las lágrimas

Y los adioses. Y valor era lo que yo demandaba encerrado en

El platillo, asombrando a los labradores y a los borrachos

Tirados en las acequias. Valor invocaba mientras la maldita

nave

Rielaba por guetos y parques que para un paseante

Serían enormes, pero que para mí solo eran tatuajes sin sentido,

Palabras magnéticas e indescifrables, apenas un gesto

Insinuado bajo el manto de nutrias del planeta.

¿Es que me había convertido en Stefan Zweig y veía avanzar

A mi suicida? Respecto a esto la frialdad de la nave

Era incontrovertible, sin embargo a veces soñaba

Con un país cálido, una terraza y un amor fiel y desesperado.

Las lágrimas que luego derramaba permanecían en la superficie

Del platillo durante días, testimonio no de mi dolor, sino de

Una suerte de poesía exaltada que cada vez más a menudo

Apretaba mi pecho, mis sienes y mis caderas. Una terraza,

Un país cálido y un amor de grandes ojos fieles

Avanzando lentamente a través del sueño, mientras la nave

Dejaba estelas de fuego en la ignorancia de mis hermanos

Y en su inocencia. Y una bola de luz éramos el platillo y yo

En las retinas de los pobres campesinos, una imagen perecedera

Que no diría jamás lo suficiente acerca de mi anhelo

Ni del misterio que era el principio y el final

De aquel incomprensible artefacto. Así hasta la

Conclusión de mis días, sometido al arbitrio de los vientos,

Soñando a veces que el platillo se estrellaba en una serranía

De América y mi cadáver casi sin mácula surgía

Para ofrecerse al ojo de viejos montañeses e historiadores:

Un huevo en un nido de hierros retorcidos. Soñando

Que el platillo y yo habíamos concluido la danza peripatética,

Nuestra pobre crítica de la Realidad, en una colisión indolora

Y anónima en alguno de los desiertos del planeta. Muerte

Que no me traía el descanso, pues tras corromperse mi carne

Aún seguía soñando.

 

Mi vida en los tubos de supervivencia é un poema de Roberto Bolaño (Santiago de Chile, 1953 – Barcelona, 2003) recollido en La universidad desconocida, publicada por Anagrama no 2007.

En Barcelona e ata o 30 de xuño, o CCCB mantén a mostra Archivo Bolaño 1977 – 2003. A foto pódese ver nesta exposición e pertence aos Hereus de Roberto Bolaño.

Written by Javier

Abril 28, 2013 at 4:21 pm

Publicado en poesía

Tagged with ,

%d bloggers like this: